نیما:
در شب تیره دیوانه یی کاو
دل به رنگی گریزان سپرده
در درو ی سرد و خلوت نشسته
همچو ساقه ی گیاهی فسرده
می کند داستانی غم آور
...
هان! به پیش ای از ین دره ی تنگ
که بهین خوابگاه شبا ن هاست
که کسی را نه راهی بر آنست
تا در این جا که هر چیز تنهاست
بسراییم دلتنگ با هم
...
Dans la tenebreuse nuit,un feu
au coeur epris d'un reflet fugitif
hote d'une valee froide et deserte
semblable a la tige d'une plante fletrie par le gel
raconte un histoire d'afflication
...
Ah! avance au long de cette etroite vallee
pabri les meilleur au sommeil des bergers
inaccessible a quiconque...
En ce lieu ou chaque chose est solitaire
nous chanterons,le coeur serre tous deux.../
